Eksi Otuz Kayıt Arşivi
Podcast kanalları ve üyeliği hakkında daha detaylı bilgi almak için tıklayın.
Eksi Otuz, kültür sanat alanında var olmaya çalışan genç profesyonellere bir mikrofon uzatma fikriyle başladı. İlk sezonda genç bireyleri, ikinci sezonda genç kurumları, toplulukları ve mekanları hedef aldı. Başlangıcından itibaren bir değişim yaratan bu program, kendini başka mecralarda anlatması için hiçbir davet almadı, demek ki sistem değişmemek için çabalıyor, diye düşündüm. Ancak değişmeyen tek şey değişimin kendisidir. Birkaç örnek üzerinden kendini yeniden üretmeye ve geliştirmeye çalışan kültür sanat sektörü hakkında bazı yorumlar yaptım. Hiçbir şeyin sonu değil, ama bu programın son kaydı, şimdi ve sonsuza dek sizinle. Dinlediğiniz için teşekkürler!
Eksi Otuz, started with the idea of giving a microphone to young professionals trying to make their mark in the field of culture and arts. The first season targeted young individuals, the second season targeted young institutions, communities, and venues. This program, which created change from the very beginning, received no invitations to tell its story on other platforms; I thought, perhaps the system is struggling not to change. However, the only constant is change itself. Through a few examples, I made some comments about the culture and arts sector trying to reinvent and develop itself. It's not the end of anything, but this is the final recording of the program, now and forever with you. Thank you for being here!
#33 bihter çetinyol’un ilginç monologu: kendimle son dans
Her mikrofon başına geçtiğinde özverisini ve iş etiğini de beraberinde getiren ben ve Ömer Madra, üyesi de olduğu 68 kuşağı ile bugünün nesli arasında tam da "kuşaklararası bir muhabbet" yaptık. Salinger’dan The Who’ya, Jane Fonda’dan Greta Thunberg’e ama en önemlisi belki de o eski n-n-n-nesilden bizlere uzanan kültürü konuştuk. Hem de Hrant Dink’in anarak.
Every time I step behind the microphone, Ömer Madra and I, bringing our dedication and work ethic with us, engaged in a truly "intergenerational conversation" between the 68 generation, of which we are a part, and today's generation. We talked about everything from Salinger to The Who, from Jane Fonda to Greta Thunberg, but perhaps most importantly, about the culture that stretches from that old n-n-n-generation to us. And we did so while commemorating Hrant Dink.
#32 Ömer Madra, bizi dinleyen tüm şişman kadınlara sesleniyor
İstanbul Bilgi Üniversitesi Sahne ve Gösteri Sanatları bölümünün Doktora Öğretim Görevlisi Melis, bölümün tarihini ve kültür sanat ekosisteminde üstlendiği rolü anlatıyor. Neredeyse tamamen alaylı olmak üzerinden ilerleyen kültür-sanat endüstrisi, kendine akademik bir yol arayan veya tam anlamıyla eğitim almak isteyen insanlara yeni bir yol açan Sahne ve Gösteri Sanatları bölümünün güncel hayatta gençleşen bir kurum olarak varlığını sürdürmesini konuştuk.
Melis, a PhD lecturer in the Department of Performing Arts at Istanbul Bilgi University, discusses the history of the department and its role in the arts and culture ecosystem. We talked about how the Performing Arts department, which opens a new path for those seeking an academic career or a full education in a culture and arts industry that relies almost entirely on self-taught talent, continues to exist as a rejuvenated institution in contemporary life.
#31 Mesrure Melis Bilgin Koen’in gözünden performans sanatları yönetimi üzerine
Caz Ağı Derneği, Türkiye’de caz ve doğaçlama müzik alanında bir topluluk kurma isteğiyle yoluna başlamış ve geçtiğimiz beş senedir bu amaçla çalışmalarını yürütmüştü. Uzun süredir konuştuğumuz sektörün gençleşmesine dair en güncel örneklerden biri olan Caz Ağı Derneği’nin yönetim kurulu değişimini ve güncel caz sahnesinde topluluk olmak üzerine konuştuk sevgili Gözde ile.
The Jazz Network Association started its journey with the desire to create a community in the field of jazz and improvisational music in Turkey, and has been working towards this goal for the past five years. We talked with Gözde about the change in the board of directors of the Jazz Network Association, one of the most recent examples of the sector's rejuvenation that we've been discussing for a long time, and about what it means to be a community in the contemporary jazz scene.
#30 Gözde Sivişoglu, Caz Ağı Derneği'ni anlatıyor
Kadıköy’de bir sanat alanı olarak faaliyete başlayan Nelumbo Studios, Kerim Arslan ve Dilara Altınkepçe Arslan’ın ortak çabalarıyla her türden sanatçı için ortak bir güvenli alan olması için başlıyor, bugünlerde ise çok yönlü bir galeri olmanın haricinde kendini keşfetmek isteyen ve keşfedilmesi gereken genç sanatçılar için başlattığı Green Lotus projesiyle önde gelen bir topluluk mekânı haline gelmiş.
Nelumbo Studios, which began operating as an art space in Kadıköy, was founded by Kerim Arslan and Dilara Altınkepçe Arslan with the aim of providing a safe and shared space for artists of all kinds. Today, beyond being a versatile gallery, it has become a leading community space with its Green Lotus project, launched for young artists who want to discover themselves and who deserve to be discovered.
#29 Dilara ve Kerim’in bataklık çiçeği: Nelumbo Studios
18.yüzyıldan günümüze gelmiş Levanten bir yapı olan Frankhan, Selectist’in müdahalesi ile son birkaç yıldır İstanbul’un yeni müzik sahnelerinden birine ev sahipliği yapıyor. Elektronik müzikten, dünyaca ünlü DJ’lere uzanan programlaması bir yana, Karaköy’ün merkezinde caz festivallerine de alan açan mekan, gençlerden oluşan ekibi sayesinde gündemin nabzını da tutmayı biliyor. İpek’in gözünden dinliyoruz.
Frankhan, a Levantine building dating from the 18th century, has been hosting one of Istanbul's newest music scenes for the past few years thanks to Selectist's intervention. Beyond its programming ranging from electronic music to world-renowned DJs, the venue, located in the heart of Karaköy, also provides space for jazz festivals and, thanks to its young and dynamic team, keeps its finger on the pulse of current events. We hear it through İpek's eyes.
#28 İpek Biçer mimari ve müziğin kavuşumunda Frankhan’ı anlatıyor
Basılı yayınların popülerliğinin gittikçe azaldığı ama nitelikli editöryel dosyaların arttığı bir dünyada kültür sanat editörü olmak nasıldır? Basılı ve dijital yayınlar sesimizi duyurmak için yeterli bir alan mı? “Biz”e alan açılması ne demek? Queer feminist bir bakışla kahkahanın dibine vurarak konuşmaya çalıştıklarımız işte bunlardı.
In a world where print publications are becoming increasingly less popular but high-quality editorial work is on the rise, what is it like to be a culture and arts editor? Are print and digital publications sufficient platforms for us to make our voices heard? What does it mean to create space for "us"? These were the questions we tried to discuss, with a queer feminist perspective, while laughing heartily.
#27 Alara Demirel’in kültür sanat editörlüğü ve bolca kahkaha
23. Radyo Şenliği'ne konuk olan Eksi Otuz programcısı Bihter Çetinyol, Apaçık Radyo’nun dijitalleşmeyle büyüyen etkisine, dinleyicinin aktif katılımına ve genç kuşakların konuşarak, paylaşarak ve birlikte hareket ederek kurduğu kolektif kültüre değinerek, “Bu radyo, sadece ses veren değil; birlikte konuşarak değişimi mümkün kılan bir dayanışma alanıdır" diyor.
Eksi Otuz: 23. Radyo Şenliği Özel
Çıplak Ayaklar Kumpanyası! Tophane’nin Firuz Ağa avlusunda kendine bir vaha kurmuş bu çağdaş dans topluluğu sevgili Mihran, Ufuk ve Basma’nın sözleriyle kendini anlatıyor. 2003’te ilk beraberliklerine başlayan topluluk 2007’de Stüdyo’nun kurulmasıyla kalıcı bir yere kavuşmuş, zamanla Büyük Ev Ablukada, Gevende gibi topluluklara ve şimdilerde de Tophane Noise Band’e ve gelmek isteyen herkese kapılarını açmış.
Çıplak Ayaklar Kumpanyası! This contemporary dance troupe, which has created an oasis for itself in the Firuz Ağa courtyard of Tophane, describes itself in the words of its beloved members Mihran, Ufuk, and Basma. Having started their collaboration in 2003, the group found a permanent place with the establishment of Stüdyo in 2007, and over time, it has opened its doors to groups such as Büyük Ev Ablukada, Gevende, and now Tophane Noise Band, and anyone else who wishes to come.
#26 Mihran Tomasyan, Ufuk Fakıoğlu ve Basma Seiba, işte biraz ÇAK!
Ayberk ile müzik sektöründe bu sefer seyircilerin gözünden nasıl bir deneyim yaşandığını konuştuk. Özellikle İstanbul merkezli bir alan olan müzik, Ankara gibi farklı yerlerde daha yerli sahne ve küçük gruplar arası etkileşimle ilerlese de, İstanbul’da işler daha farklı. Yeterli sahne olmaması, yerli sanatçıların kendilerini tanıtabilecekleri alanlar olmaması ve fikirler üzerine konuşuyoruz.
This time, we talked with Ayberk about the experience in the music industry from the audience's perspective. While music, primarily centered in Istanbul, might progress through more local scenes and interaction among smaller groups in places like Ankara, things are different in Istanbul. We discussed the lack of sufficient venues, the absence of spaces for local artists to showcase themselves, and the various ideas surrounding the industry.
#25 Ayberk İnce, bir müzik “düşkünü” olarak izleyicilerin deneyimlerini anlatıyor
Kâinatın tüm seslerine, renklerine, titreşimlerine Açık Radyo...
Ekolojiden siyasete, edebiyattan müziğe Apaçık Radyo'da haftanın öne çıkan gündemleri mail kutunuzda!
